Cennik

Celem spotkań jest przede wszystkim odzyskanie poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji, uporządkowanie aktualnej sytuacji oraz znalezienie możliwych sposobów poradzenia sobie z kryzysem.

Z jakimi trudnościami można się zgłosić?

• nagłym kryzysem osobistym lub rodzinnym,
• rozstaniem, rozwodem lub poważnym kryzysem w relacji,
• stratą bliskiej osoby i doświadczeniem żałoby,
• utratą pracy lub nagłą zmianą sytuacji zawodowej,
• silnym stresem i poczuciem przeciążenia,
• trudnym wydarzeniem, które zaburzyło dotychczasowe funkcjonowanie,
• poczuciem bezradności, zagubienia lub utraty kontroli,
• trudnościami w podejmowaniu decyzji w sytuacji kryzysowej,
• doświadczeniem przemocy lub innej sytuacji zagrażającej poczuciu bezpieczeństwa;
• nagłym pogorszeniem funkcjonowania emocjonalnego.

Nad czym możemy pracować?

• uporządkowaniem aktualnej sytuacji i określeniem najpilniejszych potrzeb,
• obniżeniem napięcia i odzyskaniem poczucia stabilizacji,
• rozpoznaniem emocji i reakcji związanych z kryzysem,
• znalezieniem dostępnych źródeł wsparcia,
• wzmacnianiem zasobów i sposobów radzenia sobie,
• określeniem działań, które mogą zwiększyć poczucie bezpieczeństwa,
• odzyskiwaniem poczucia wpływu i sprawczości,
• zaplanowaniem kolejnych kroków i możliwych form dalszej pomocy.

Jak wygląda wsparcie?

Interwencja kryzysowa koncentruje się przede wszystkim na aktualnej sytuacji i potrzebach osoby, a nie na długoterminowej pracy nad wszystkimi obszarami jej funkcjonowania. W zależności od charakteru kryzysu może obejmować jedno lub kilka spotkań.

Wspólnie przyglądamy się temu, co wydarzyło się w ostatnim czasie, co jest obecnie najbardziej obciążające oraz jakie działania mogą pomóc odzyskać większe poczucie bezpieczeństwa i kontroli.

Jeżeli sytuacja tego wymaga, spotkania mogą również służyć określeniu odpowiedniej formy dalszego wsparcia — np. psychoterapii, konsultacji psychiatrycznej lub pomocy innych specjalistów i instytucji.

Interwencja kryzysowa nie zastępuje pomocy ratunkowej. W sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia należy skorzystać z odpowiednich służb ratunkowych lub pilnej pomocy medycznej.

Podczas konsultacji wspólnie porządkujemy to, co dzieje się obecnie, rozpoznajemy najważniejsze źródła napięcia i zastanawiamy się, jakie potrzeby, schematy lub doświadczenia mogą wpływać na sposób myślenia, reagowania i budowania relacji.  

Pracujemy m.in. z osobami:

•  doświadczającymi przewlekłego stresu, napięcia, zmęczenia i poczucia przeciążenia,
• mierzącymi się z natłokiem myśli, zamartwianiem się,
• mającymi trudności w rozpoznawaniu, wyrażaniu i regulowaniu emocji,
• przechodzącymi kryzysy relacyjne, rozstania, konflikty lub trudności w budowaniu bliskich i satysfakcjonujących relacji,
• zauważającymi u siebie powtarzające się schematy w relacjach i chcącymi lepiej zrozumieć ich źródło,
• mającymi trudność ze stawianiem granic, komunikowaniem własnych potrzeb, odmawianiem lub dbaniem o siebie bez poczucia winy,
• zmagającymi się z obniżonym poczuciem własnej wartości, nadmiernym samokrytycyzmem lub silną potrzebą spełniania oczekiwań innych,
• funkcjonującymi pod dużą presją społeczną, emocjonalną, rodzinną lub zawodową,
• znajdującymi się w momencie życiowej zmiany i potrzebującymi wsparcia w podjęciu ważnej decyzji.

Konsultacja daje przestrzeń do spokojnego nazwania tego, co aktualnie jest trudne, oraz spojrzenia na sytuację z szerszej perspektywy. Jej celem jest nie tylko rozmowa o bieżącym problemie, ale również lepsze zrozumienie własnych reakcji, potrzeb i sposobów radzenia sobie.

Spotkanie może być jednorazowym wsparciem w sytuacji kryzysowej lub trudnym momencie życia. Może również stanowić pierwszy krok do dalszej pracy nad sobą – pomagając określić, które obszary wymagają większej uwagi oraz jaka forma dalszego wsparcia lub rozwoju będzie w danej sytuacji najbardziej odpowiednia.

Dodatkowy czas pozwala nie tylko nazwać problem, ale również dokładniej przyjrzeć się jego kontekstowi, możliwym źródłom oraz powtarzającym się schematom. Dzięki temu podczas jednego spotkania możemy szerzej omówić kilka powiązanych ze sobą obszarów, uporządkować doświadczenia i przejść od rozpoznania trudności do poszukiwania konkretnych kierunków dalszego działania.

Pracujemy m.in. z osobami:

• doświadczającymi przewlekłego stresu, napięcia, zmęczenia i poczucia przeciążenia,
• mierzącymi się z natłokiem myśli i zamartwianiem się,
• mającymi trudności w rozpoznawaniu, wyrażaniu i regulowaniu emocji,
• przechodzącymi kryzysy relacyjne, rozstania, konflikty lub trudności w budowaniu bliskich i satysfakcjonujących relacji,
• zauważającymi u siebie powtarzające się schematy w relacjach i chcącymi lepiej zrozumieć ich źródło,
• mającymi trudność ze stawianiem granic, komunikowaniem własnych potrzeb, odmawianiem lub dbaniem o siebie bez poczucia winy,
• zmagającymi się z obniżonym poczuciem własnej wartości, nadmiernym samokrytycyzmem lub silną potrzebą spełniania oczekiwań innych,
• funkcjonującymi pod dużą presją społeczną, emocjonalną, rodzinną lub zawodową,
• znajdującymi się w momencie życiowej zmiany i potrzebującymi wsparcia w podjęciu ważnej decyzji.

Co daje 90 minut?
Dłuższe spotkanie daje więcej czasu na swobodne opowiedzenie swojej historii bez presji związanej z koniecznością szybkiego przechodzenia do kolejnych tematów. Pozwala dokładniej połączyć aktualne trudności z emocjami, relacjami, wcześniejszymi doświadczeniami czy sposobami reagowania. Jest też więcej przestrzeni na zadawanie pytań, porządkowanie pojawiających się wniosków oraz omówienie możliwych sposobów działania.

90 minut może być szczególnie pomocne, gdy sytuacja jest złożona, dotyczy kilku wzajemnie powiązanych obszarów lub kiedy zależy Ci na bardziej pogłębionej pracy już podczas jednego spotkania. Dłuższa konsultacja sprawdzi się również wtedy, gdy trudno Ci określić, od czego zacząć, albo masz poczucie, że 50 minut może być niewystarczające, aby spokojnie opowiedzieć o swojej sytuacji.

Pod koniec spotkania jest więcej przestrzeni na zebranie najważniejszych obserwacji i przełożenie ich na konkretne wnioski oraz możliwe kolejne kroki. Konsultacja może być jednorazowym, pogłębionym wsparciem lub pomóc określić dalszy kierunek pracy nad sobą i formę wsparcia najlepiej odpowiadającą aktualnym potrzebom.

Z psychoterapii można skorzystać zarówno w momencie nasilonych trudności, jak i wtedy, gdy nie występuje konkretny kryzys, ale pojawia się potrzeba zmiany, większego zrozumienia siebie lub poprawy jakości życia i relacji z innymi.

Z jakimi trudnościami można się zgłosić?

• przewlekłym stresem, napięciem i poczuciem przeciążenia;
• lękiem, zamartwianiem się i natłokiem myśli;
• obniżonym nastrojem, smutkiem lub poczuciem braku satysfakcji z życia;
• trudnościami w rozpoznawaniu, przeżywaniu lub wyrażaniu emocji;
• wypaleniem zawodowym i emocjonalnym;
• kryzysem życiowym, rozstaniem, stratą lub trudnością w odnalezieniu się w zmianie;
• niskim poczuciem własnej wartości i nadmiernym samokrytycyzmem;
• trudnościami w relacjach partnerskich, rodzinnych, zawodowych lub społecznych;
• problemami ze stawianiem granic i komunikowaniem własnych potrzeb;
• powtarzającymi się schematami zachowań lub relacji, które prowadzą do cierpienia i frustracji;
• trudnościami związanymi z uzależnieniami i zachowaniami, nad którymi trudno zachować kontrolę;
• poczuciem zagubienia, braku kierunku lub trudnością w podejmowaniu ważnych decyzji.

Nad czym możemy pracować?

• lepszym rozumieniem własnych emocji, myśli, potrzeb i zachowań;
• rozpoznawaniem źródeł oraz mechanizmów stojących za doświadczanymi trudnościami;
• zauważaniem i zmianą powtarzających się, niesłużących schematów;
• rozwijaniem umiejętności rozpoznawania i konstruktywnego wyrażania emocji;
• radzeniem sobie ze stresem, napięciem i trudnymi emocjami;
• budowaniem bardziej wspierającego obrazu siebie i wzmacnianiem poczucia własnej wartości;
• stawianiem granic i komunikowaniem swoich potrzeb;
• budowaniem i utrzymywaniem zdrowych, opartych na zaufaniu relacji;
• bardziej świadomym podejmowaniem decyzji;
• radzeniem sobie z kryzysami i zmianami życiowymi;
• poszukiwaniem nowych sposobów reagowania w trudnych sytuacjach;
• zwiększaniem poczucia wpływu, satysfakcji i jakości życia.

Jak wygląda terapia?

Pierwsze spotkania służą poznaniu aktualnej sytuacji, historii oraz trudności, które skłoniły do rozpoczęcia psychoterapii. To również czas na określenie potrzeb, oczekiwań i obszarów, które mają zostać objęte dalszą pracą. Na tej podstawie wspólnie ustalane są cele terapii.

W kolejnych spotkaniach przyglądamy się nie tylko bieżącym sytuacjom i emocjom, ale również sposobom reagowania, przekonaniom, doświadczeniom oraz powtarzającym się wzorcom, które mogą wpływać na obecne funkcjonowanie. Terapia pomaga stopniowo lepiej rozumieć zależności między tym, co czujemy, myślimy i robimy, a także rozwijać bardziej wspierające sposoby radzenia sobie z trudnościami.

Psychoterapia nie polega na otrzymywaniu gotowych odpowiedzi czy wskazówek dotyczących tego, jak należy żyć. Terapeuta towarzyszy w procesie poznawania siebie, pomaga dostrzegać mechanizmy, które wcześniej mogły pozostawać niezauważone, oraz wspiera w poszukiwaniu rozwiązań i zmian dopasowanych do indywidualnej sytuacji.

Proces terapeutyczny może prowadzić zarówno do zmniejszenia nasilenia aktualnych trudności, jak i do głębszej, długofalowej zmiany – większej świadomości siebie, lepszego radzenia sobie z emocjami, bardziej satysfakcjonujących relacji oraz większego poczucia wpływu na własne życie.

Organizacja spotkań

Sesja psychoterapii indywidualnej trwa 50 minut. Spotkania odbywają się zazwyczaj raz w tygodniu, co pozwala zachować regularność i ciągłość procesu terapeutycznego.

Czas trwania całej terapii jest ustalany indywidualnie i zależy m.in. od zgłaszanych trudności, potrzeb oraz celów pracy. Psychoterapia może mieć charakter krótszego procesu skoncentrowanego na określonym obszarze lub dłuższej pracy obejmującej bardziej złożone i utrwalone trudności.

Z terapii można skorzystać zarówno w sytuacji nasilonego kryzysu, jak i wtedy, gdy relacja funkcjonuje, ale partnerzy chcą poprawić jej jakość.

Z jakimi trudnościami można się zgłosić?

• częstymi konfliktami i trudnościami w porozumieniu się;
• poczuciem oddalenia, osamotnienia lub braku bliskości;
• trudnościami w wyrażaniu emocji, potrzeb i oczekiwań;
• problemami z komunikacją i wzajemnym zrozumieniem;
• utratą zaufania, zazdrością lub doświadczeniem zdrady;
• kryzysem związanym ze zmianą sytuacji życiowej;
• trudnościami dotyczącymi bliskości i intymności;
• różnicami w potrzebach, wartościach lub oczekiwaniach wobec związku;
• napięciami związanymi z rodzicielstwem i podziałem obowiązków;
• wpływem rodziny pochodzenia na relację;
• powtarzającymi się konfliktami, mimo podejmowanych prób ich rozwiązania;
• wątpliwościami dotyczącymi przyszłości związku.

Nad czym możemy pracować?

• lepszym rozumieniem wzajemnych potrzeb i emocji;
• rozpoznawaniem powtarzających się wzorców w relacji;
• poprawą sposobu komunikowania się;
• konstruktywnym rozwiązywaniem konfliktów;
• wyrażaniem potrzeb i stawianiem granic;
• odbudowywaniem zaufania i poczucia bezpieczeństwa;
• zwiększaniem bliskości emocjonalnej;
• lepszym rozumieniem perspektywy partnera;
• radzeniem sobie ze zmianami i kryzysami;
• wypracowaniem bardziej satysfakcjonujących sposobów funkcjonowania w związku;
• wspólnym określeniem potrzeb i oczekiwań dotyczących dalszej relacji.

Jak wygląda terapia?

Pierwsze spotkania służą poznaniu sytuacji pary, jej historii oraz trudności, które skłoniły partnerów do poszukania pomocy. Wspólnie określamy obszary wymagające uwagi oraz cele dalszej pracy.

Podczas terapii przyglądamy się nie tylko poszczególnym konfliktom, ale również mechanizmom i wzorcom, które mogą się za nimi kryć. Ważne jest stworzenie przestrzeni, w której obie osoby mogą przedstawić swoją perspektywę, emocje i potrzeby bez oceniania oraz wzajemnego obwiniania.

Celem terapii nie jest wskazanie, kto ma rację, ani opowiedzenie się po stronie jednej z osób. Terapeuta pomaga partnerom lepiej rozumieć to, co dzieje się w ich relacji, i wspiera ich w poszukiwaniu możliwych kierunków zmiany.

Terapia może służyć odbudowaniu relacji i zwiększeniu wzajemnej bliskości, ale może również pomóc w świadomym podjęciu decyzji dotyczących dalszej przyszłości związku.

Spotkanie daje bezpieczną i dyskretną przestrzeń do rozmowy o obszarach, o których nie zawsze łatwo jest mówić. Konsultacja odbywa się bez oceniania, zawstydzania i narzucania określonych norm dotyczących seksualności. Punktem wyjścia są indywidualne doświadczenia, potrzeby i trudności osoby zgłaszającej się po wsparcie.

Z konsultacji można skorzystać zarówno w przypadku konkretnej trudności, jak i wtedy, gdy pojawiają się pytania, niepewność lub potrzeba lepszego zrozumienia własnego funkcjonowania seksualnego.

Z jakimi trudnościami można się zgłosić?

• obniżonym lub zmieniającym się poziomem pożądania seksualnego;
• trudnościami z osiąganiem lub utrzymaniem podniecenia;
• trudnościami z osiąganiem orgazmu;
• trudnościami dotyczącymi erekcji lub ejakulacji;
• bólem, napięciem lub dyskomfortem związanym z aktywnością seksualną;
• lękiem, stresem lub presją związaną z seksem i intymnością;
• trudnościami w komunikowaniu swoich potrzeb, pragnień i granic;
• różnicami w potrzebach seksualnych w relacji;
• poczuciem wstydu, winy lub niepewności związanej z własną seksualnością;
• trudnościami w budowaniu bliskości i satysfakcjonujących relacji intymnych;
• zmianami w życiu seksualnym związanymi ze stresem, kryzysem, chorobą, leczeniem lub zmianą sytuacji życiowej;
• trudnościami dotyczącymi obrazu własnego ciała i jego wpływu na seksualność;
• zachowaniami seksualnymi, nad którymi trudno zachować kontrolę lub które powodują cierpienie i negatywne konsekwencje;
• potrzebą lepszego poznania i zrozumienia własnej seksualności.

Nad czym możemy pracować?

• lepszym rozumieniem własnych potrzeb, emocji i reakcji związanych z seksualnością;
• rozpoznawaniem czynników wpływających na pożądanie, podniecenie i satysfakcję seksualną;
• zmniejszaniem lęku, napięcia i presji związanej z aktywnością seksualną;
• rozpoznawaniem psychologicznych i relacyjnych czynników wpływających na trudności seksualne;
• komunikowaniem potrzeb, oczekiwań i granic;
• budowaniem większego poczucia bezpieczeństwa w bliskości i intymności;
• poprawą komunikacji dotyczącej seksualności w relacji;
• budowaniem bardziej wspierającego podejścia do własnego ciała i seksualności;
• rozpoznawaniem powtarzających się schematów wpływających na relacje intymne;
• poszukiwaniem sposobów zwiększenia satysfakcji z życia seksualnego i relacyjnego;
• określeniem możliwych dalszych kierunków wsparcia lub diagnostyki.

Jak wygląda konsultacja?

Pierwsze spotkanie służy poznaniu aktualnej sytuacji, powodu zgłoszenia oraz trudności, które skłoniły do poszukania pomocy. Wspólnie przyglądamy się temu, kiedy pojawił się problem, w jakich sytuacjach występuje oraz jakie czynniki mogą mieć na niego wpływ.

W zależności od zgłaszanej trudności rozmowa może dotyczyć m.in. emocji, relacji, wcześniejszych doświadczeń, poziomu stresu, zdrowia, przyjmowanych leków, obrazu własnego ciała oraz sposobu przeżywania bliskości i seksualności.

Nie trzeba wcześniej wiedzieć, jak dokładnie nazwać swój problem ani być gotowym do rozmowy o wszystkich obszarach życia seksualnego. Zakres i tempo konsultacji są dostosowywane do potrzeb, gotowości oraz granic osoby korzystającej ze wsparcia.

Konsultacje dotyczące trudności w relacji

Z konsultacji można skorzystać również wtedy, gdy problem seksualny pojawia się w związku i wpływa na bliskość, komunikację lub satysfakcję partnerów.

Możemy przyjrzeć się m.in. różnicom w potrzebach seksualnych, trudnościom w rozmawianiu o seksie, napięciu wokół inicjowania kontaktu, zmianom w poziomie bliskości czy wpływowi konfliktów i codziennego stresu na życie seksualne.

W zależności od charakteru trudności wskazana może być również konsultacja partnerska, terapia par lub inna forma specjalistycznego wsparcia.

Ważne – konsultacja seksuologiczna a diagnostyka medyczna

Trudności w funkcjonowaniu seksualnym mogą mieć podłoże psychologiczne, relacyjne i biologiczne, a często wynikają z połączenia kilku czynników. Z tego względu konsultacja seksuologiczna nie zastępuje diagnostyki lekarskiej, jeśli charakter problemu wskazuje na możliwość występowania przyczyn zdrowotnych.

W zależności od zgłaszanych objawów może być wskazana konsultacja z lekarzem seksuologiem, ginekologiem, urologiem, psychiatrą, endokrynologiem lub innym odpowiednim specjalistą. Dotyczy to szczególnie bólu, nagłych lub utrzymujących się zmian w funkcjonowaniu seksualnym oraz trudności, które mogą mieć związek z chorobą, gospodarką hormonalną lub przyjmowanymi lekami.

Wsparcie może być pomocne również w sytuacji kryzysu zawodowego, przeciążenia zmianą, konfliktów w miejscu pracy czy wątpliwości dotyczących dalszej ścieżki zawodowej.

Z jakimi trudnościami można się zgłosić?

• przewlekłym stresem i napięciem związanym z pracą,
• poczuciem wyczerpania psychicznego i emocjonalnego,
• brakiem energii i motywacji do pracy,
• utratą satysfakcji i poczucia sensu wykonywanej pracy,
• poczuciem przeciążenia obowiązkami i odpowiedzialnością,
• trudnościami w odpoczywaniu i „odłączaniu się” od pracy,
• problemami ze stawianiem granic i odmawianiem,
• nadmiernym perfekcjonizmem i wysokimi wymaganiami wobec siebie,
• poczuciem nieskuteczności lub spadkiem wiary we własne kompetencje,
• konfliktami i trudnymi relacjami w środowisku zawodowym,
• obawą przed zmianą pracy lub podjęciem nowych decyzji zawodowych,
• kryzysem związanym z pytaniem „co dalej?”,
• trudnościami w zachowaniu równowagi między pracą a życiem osobistym.

Nad czym możemy pracować?

• rozpoznawaniem indywidualnych źródeł stresu i przeciążenia,
• lepszym rozumieniem mechanizmów prowadzących do wypalenia,
• zauważaniem własnych potrzeb, ograniczeń i sygnałów przeciążenia,
• rozwijaniem sposobów radzenia sobie ze stresem i napięciem,
• stawianiem granic i bardziej asertywną komunikacją,
• pracą nad przekonaniami i sposobami myślenia, które mogą nasilać przeciążenie,
• ograniczaniem perfekcjonizmu i nadmiernych wymagań wobec siebie,
• odbudowywaniem poczucia sprawczości i zaufania do własnych kompetencji,
• rozwijaniem odporności psychicznej,
• przywracaniem równowagi między pracą, odpoczynkiem i życiem osobistym,
• określaniem własnych wartości, potrzeb i priorytetów zawodowych,
• podejmowaniem decyzji dotyczących zmiany zawodowej lub dalszego kierunku rozwoju,
• budowaniem bardziej wspierającego i możliwego do utrzymania sposobu funkcjonowania w pracy.

Jak wygląda wsparcie?

Praca jest dostosowana do indywidualnej sytuacji i potrzeb osoby. Łączy perspektywę psychologiczną z wiedzą dotyczącą funkcjonowania człowieka w środowisku pracy oraz elementami podejścia poznawczo-behawioralnego (CBT).

W zależności od sytuacji możemy koncentrować się zarówno na emocjonalnych i psychologicznych aspektach wypalenia, jak i na konkretnych trudnościach związanych z pracą — przeciążeniu, granicach, relacjach zawodowych, konflikcie, zmianie roli czy decyzjach dotyczących dalszej ścieżki zawodowej.

Celem spotkań jest nie tylko zmniejszenie odczuwanego przeciążenia, ale przede wszystkim lepsze zrozumienie mechanizmów, które do niego prowadzą, odzyskanie poczucia wpływu oraz wypracowanie sposobu funkcjonowania zawodowego, który w większym stopniu uwzględnia własne potrzeby, możliwości i granice.

DIVA-5 jest ustrukturyzowanym wywiadem diagnostycznym dotyczącym objawów ADHD u osób dorosłych, opartym na kryteriach DSM-5. W procesie diagnostycznym analizujemy zarówno aktualne funkcjonowanie, jak i występowanie objawów oraz ich wpływ na życie w okresie dzieciństwa. Istotne jest również przyjrzenie się temu, jak zgłaszane trudności wpływają na różne obszary życia – m.in. pracę lub naukę, relacje, codzienne obowiązki i funkcjonowanie społeczne.

Kiedy warto rozważyć diagnostykę ADHD?

• masz trudności z koncentracją lub łatwo się rozpraszasz;
• często odkładasz zadania i masz trudność z ich rozpoczynaniem lub kończeniem;
• trudno Ci planować, organizować obowiązki i zarządzać czasem;
• często zapominasz o terminach, zadaniach lub codziennych obowiązkach;
• masz poczucie ciągłego chaosu lub przeciążenia;
• często działasz impulsywnie lub trudno Ci zatrzymać reakcję;
• odczuwasz wewnętrzny niepokój lub potrzebę ciągłej aktywności;
• trudno Ci utrzymać rutynę i konsekwentnie realizować plany;
• podobne trudności występowały już w dzieciństwie lub okresie szkolnym;
• zauważasz, że sposób funkcjonowania wpływa na pracę, naukę, relacje lub codzienne życie;
• mimo dużego wysiłku masz poczucie, że wykonywanie codziennych obowiązków wymaga od Ciebie znacznie więcej energii niż od innych osób.

Jak wygląda diagnostyka?

Proces rozpoczyna się od rozmowy dotyczącej aktualnych trudności, powodów zgłoszenia się na diagnostykę oraz dotychczasowego funkcjonowania. Następnie przeprowadzany jest ustrukturyzowany wywiad DIVA-5, podczas którego szczegółowo omawiane są objawy nieuwagi oraz nadruchliwości i impulsywności.

Ważnym elementem jest przyjrzenie się objawom w dwóch okresach życia:

• w dorosłości – czyli temu, jak trudności wyglądają obecnie;
• w dzieciństwie – ponieważ w diagnostyce ADHD istotne jest ustalenie, czy charakterystyczne objawy występowały również we wcześniejszym okresie życia.

Analizujemy również wpływ trudności na różne obszary funkcjonowania, takie jak edukacja, praca, relacje, życie rodzinne, kontakty społeczne, organizacja codziennych obowiązków czy odpoczynek.

Jeżeli jest taka możliwość i jest to zasadne, pomocne mogą być również informacje z wcześniejszych etapów życia – np. dokumentacja szkolna lub informacje przekazane przez rodzica bądź inną osobę, która dobrze znała badaną osobę w dzieciństwie.

Co daje diagnostyka?

Proces diagnostyczny pomaga:

• uporządkować i lepiej zrozumieć dotychczasowe trudności;
• ocenić obecność objawów charakterystycznych dla ADHD;
• przyjrzeć się temu, jak objawy wpływają na różne obszary życia;
• odnieść aktualne funkcjonowanie do doświadczeń z dzieciństwa;
• lepiej rozpoznać indywidualny sposób funkcjonowania, trudności i zasoby;
• określić możliwe dalsze kroki oraz odpowiednie formy wsparcia.

Dla wielu osób diagnostyka jest również okazją do spojrzenia z nowej perspektywy na trudności, które przez lata mogły być interpretowane jako brak konsekwencji, niewystarczające starania, „lenistwo” czy problemy z organizacją.

Co po badaniu?

Po zakończeniu procesu omawiane są wyniki oraz wnioski wynikające z przeprowadzonego wywiadu. W zależności od sytuacji możliwe jest również wskazanie dalszych form pomocy – np. konsultacji psychiatrycznej, psychoterapii, psychoedukacji lub wsparcia ukierunkowanego na codzienne funkcjonowanie z ADHD.

Ważne – pełny proces diagnostyczny

Diagnostyka z wykorzystaniem DIVA-5 wymaga minimum 2 spotkań i stanowi element szerszego procesu diagnostycznego. Sam wywiad DIVA-5 nie powinien być traktowany jako jedyna podstawa kompletnego rozpoznania ADHD.

Pełna diagnoza kliniczna wymaga uwzględnienia szerszego obrazu funkcjonowania oraz wykluczenia innych możliwych przyczyn występujących objawów. Dlatego kompletny proces diagnostyczny może wymagać również konsultacji z lekarzem psychiatrą, najlepiej posiadającym doświadczenie w diagnozowaniu i leczeniu ADHD u osób dorosłych, a w uzasadnionych przypadkach także konsultacji z innymi lekarzami lub specjalistami.

Jest to szczególnie istotne, ponieważ trudności z koncentracją, pamięcią, impulsywnością, snem czy regulacją emocji mogą występować również w przebiegu innych zaburzeń psychicznych, chorób somatycznych lub pod wpływem innych czynników.

Spotkania są skierowane zarówno do osób z ADHD, które chcą lepiej rozumieć swój sposób funkcjonowania i wypracować strategie ułatwiające codzienne życie, naukę, pracę i relacje, jak również do rodziców, partnerów, opiekunów oraz innych osób bliskich.

ADHD może wpływać nie tylko na osobę, która doświadcza jego objawów, ale także na funkcjonowanie całej rodziny czy relacji. Dlatego ze wsparcia mogą skorzystać również bliscy, którzy chcą lepiej zrozumieć ADHD, nauczyć się skuteczniej reagować na pojawiające się trudności oraz znaleźć równowagę między wspieraniem drugiej osoby a dbaniem o własne potrzeby i granice.

Z jakimi trudnościami można się zgłosić?

• trudnościami z koncentracją i utrzymaniem uwagi;
• problemami z organizacją, planowaniem i zarządzaniem czasem;
• prokrastynacją oraz trudnościami z rozpoczynaniem i kończeniem zadań;
• zapominaniem o obowiązkach i trudnością w realizowaniu planów;
• impulsywnością i trudnościami z regulacją emocji;
• poczuciem chaosu i przeciążenia codziennymi obowiązkami;
• trudnościami w godzeniu wielu zadań i ról;
• napięciami i nieporozumieniami w relacjach związanymi z objawami ADHD;
• obniżonym poczuciem własnej wartości związanym z wieloletnim doświadczaniem trudności;
• trudnością bliskich w zrozumieniu zachowań i potrzeb osoby z ADHD;
• poczuciem bezradności, frustracji lub przeciążenia u partnerów, rodziców i opiekunów;
• trudnością w znalezieniu sposobu wspierania osoby z ADHD bez przejmowania za nią odpowiedzialności.

Nad czym możemy pracować?

• lepszym rozumieniem ADHD i jego wpływu na codzienne funkcjonowanie;
• rozpoznawaniem indywidualnych mocnych stron oraz obszarów wymagających wsparcia;
• rozwijaniem strategii wspierających koncentrację i funkcje wykonawcze;
• organizacją codziennych obowiązków i zarządzaniem czasem;
• sposobami radzenia sobie z prokrastynacją i trudnościami z motywacją;
• rozpoznawaniem i regulowaniem emocji;
• ograniczaniem przeciążenia i tworzeniem bardziej realistycznych oczekiwań wobec siebie;
• komunikowaniem potrzeb i stawianiem granic;
• wzmacnianiem poczucia sprawczości i własnej wartości;
• tworzeniem rozwiązań dopasowanych do funkcjonowania w pracy, nauce, domu i relacjach.

Wsparcie dla rodziców, partnerów, opiekunów i osób bliskich

Spotkania mogą być również przestrzenią dla bliskich osoby z ADHD. Pomagają lepiej zrozumieć, z czego mogą wynikać określone zachowania i trudności oraz odróżnić objawy ADHD od braku zaangażowania, złej woli czy niewystarczających starań.

W pracy z bliskimi możemy skupić się m.in. na:

• lepszym rozumieniu specyfiki ADHD i jego wpływu na relacje;
• sposobach wspierania bez nadmiernego wyręczania i przejmowania odpowiedzialności;
• budowaniu bardziej skutecznej i mniej konfliktowej komunikacji;
• ustalaniu jasnych zasad, oczekiwań i granic;
• reagowaniu na trudności związane z impulsywnością, organizacją czy regulacją emocji;
• radzeniu sobie z własną frustracją, bezradnością i przeciążeniem;
• dbaniu o własne potrzeby i dobrostan w relacji z osobą z ADHD;
• wypracowywaniu rozwiązań, które uwzględniają potrzeby zarówno osoby z ADHD, jak i jej najbliższego otoczenia.

Celem spotkań nie jest dopasowanie osoby z ADHD do jednego „właściwego” sposobu funkcjonowania, ale lepsze poznanie jej indywidualnych potrzeb, możliwości i trudności oraz znalezienie praktycznych rozwiązań, które mogą poprawić codzienne funkcjonowanie i jakość relacji.

Wsparcie może mieć charakter indywidualny i dotyczyć konkretnego problemu lub obejmować dłuższą pracę nad sposobami funkcjonowania, komunikacją i budowaniem bardziej wspierającego środowiska dla osoby z ADHD oraz jej bliskich.

Ze wsparcia mogą skorzystać również rodzice, partnerzy, opiekunowie oraz inne osoby bliskie, które chcą lepiej rozumieć specyfikę funkcjonowania osoby w spektrum, skuteczniej odpowiadać na jej potrzeby i wspólnie budować bardziej wspierające środowisko.

Spektrum autyzmu może wiązać się zarówno z określonymi trudnościami, jak i indywidualnymi zasobami oraz mocnymi stronami. Dlatego podczas spotkań koncentrujemy się na konkretnej osobie, jej doświadczeniach i potrzebach, zamiast na próbie dopasowania jej do jednego oczekiwanego sposobu funkcjonowania.

Z jakimi trudnościami można się zgłosić?

• trudnościami w relacjach i sytuacjach społecznych;
• trudnością w rozpoznawaniu lub komunikowaniu własnych potrzeb;
• problemami ze stawianiem granic i odmawianiem;
• przeciążeniem kontaktami społecznymi i potrzebą dłuższej regeneracji;
• trudnościami związanymi ze zmianą, niepewnością i nieprzewidywalnością;
• przeciążeniem sensorycznym i trudnością w radzeniu sobie z nadmiarem bodźców;
• trudnościami w rozpoznawaniu, nazywaniu i regulowaniu emocji;
• potrzebą lepszego zrozumienia własnych reakcji, zachowań i sposobu przeżywania różnych sytuacji;
• przeciążeniem wynikającym z konieczności ciągłego dostosowywania się do oczekiwań otoczenia;
• zmęczeniem związanym z maskowaniem i próbami ukrywania własnych potrzeb lub naturalnych sposobów reagowania;
• obniżonym poczuciem własnej wartości i trudnościami z samoakceptacją;
• poczuciem niezrozumienia, osamotnienia lub niedopasowania do otoczenia.

Nad czym możemy pracować?

• psychoedukacją i lepszym rozumieniem własnego sposobu funkcjonowania;
• rozpoznawaniem indywidualnych potrzeb, zasobów, mocnych stron i granic;
• rozwijaniem sposobów komunikowania swoich potrzeb i proszenia o wsparcie;
• stawianiem granic i budowaniem relacji uwzględniających własne możliwości;
• strategiami pomocnymi w radzeniu sobie ze zmianą i nieprzewidywalnością;
• rozpoznawaniem źródeł przeciążenia i sposobów jego ograniczania;
• tworzeniem strategii pomagających radzić sobie z przeciążeniem sensorycznym;
• rozpoznawaniem, nazywaniem i regulowaniem emocji;
• lepszym rozumieniem sytuacji społecznych i własnego funkcjonowania w relacjach;
• ograniczaniem kosztów związanych z nadmiernym dostosowywaniem się do otoczenia;
• budowaniem bardziej wspierających sposobów dbania o siebie i regeneracji;
• wzmacnianiem samoakceptacji, poczucia sprawczości i własnej wartości.

Wsparcie dla rodziców, partnerów, opiekunów i osób bliskich

Spotkania mogą być również przestrzenią dla osób bliskich, które potrzebują lepiej zrozumieć funkcjonowanie osoby w spektrum oraz znaleźć sposoby wspierania jej z uwzględnieniem potrzeb obu stron.

W przypadku młodzieży wsparcie rodzica lub opiekuna może być szczególnie ważnym elementem procesu. Pozwala lepiej rozumieć zachowania i reakcje młodej osoby, rozpoznawać sytuacje prowadzące do przeciążenia oraz tworzyć w domu bardziej przewidywalne i wspierające warunki.

W pracy z bliskimi możemy skupić się m.in. na:

• lepszym rozumieniu spektrum autyzmu i indywidualnego sposobu funkcjonowania bliskiej osoby;
• rozpoznawaniu jej potrzeb oraz sygnałów przeciążenia;
• rozumieniu reakcji związanych z nadmiarem bodźców, zmianą lub trudnymi sytuacjami społecznymi;
• wspieraniu komunikacji i wzajemnego rozumienia;
• szukaniu sposobów na ograniczanie napięcia i przeciążenia w codziennym funkcjonowaniu;
• wspieraniu samodzielności bez nadmiernego wyręczania;
• respektowaniu granic i potrzeb związanych z odpoczynkiem, kontaktem społecznym czy bodźcami;
• radzeniu sobie z własną bezradnością, frustracją lub przeciążeniem;
• dbaniu o potrzeby i granice wszystkich osób w rodzinie lub relacji;
• tworzeniu rozwiązań dopasowanych do realnych potrzeb i możliwości konkretnej osoby.

Jaki jest cel spotkań?

Celem wsparcia nie jest zmiana cech wynikających z neuroróżnorodności ani uczenie osoby w spektrum, jak za wszelką cenę dostosować się do oczekiwań otoczenia. Praca koncentruje się na lepszym rozumieniu siebie, swoich potrzeb i granic oraz poszukiwaniu rozwiązań, które mogą ułatwiać codzienne funkcjonowanie i zmniejszać poziom przeciążenia.

Ważnym elementem może być również budowanie większej samoakceptacji i poczucia sprawczości, rozwijanie sposobów dbania o siebie oraz tworzenie relacji i środowiska, w których indywidualny sposób funkcjonowania danej osoby jest rozumiany i uwzględniany.

Wsparcie może dotyczyć konkretnej aktualnej trudności lub mieć charakter dłuższej pracy nad funkcjonowaniem emocjonalnym, społecznym i codziennym osoby w spektrum oraz – w zależności od potrzeb – jej najbliższego otoczenia.

Rodzicielstwo może wiązać się z sytuacjami, w których dotychczasowe sposoby działania przestają być wystarczające albo trudno samodzielnie określić, czego w danym momencie potrzebuje dziecko. Konsultacja daje możliwość wspólnego przyjrzenia się konkretnej sytuacji, lepszego zrozumienia pojawiających się trudności oraz poszukania rozwiązań dostosowanych do potrzeb dziecka i jego rodziny.

Spotkanie może dotyczyć zarówno codziennych wyzwań wychowawczych, jak i trudności związanych z emocjami, zachowaniem, relacjami czy funkcjonowaniem dziecka w przedszkolu lub szkole. Wspieramy również rodziców dzieci z ADHD, w spektrum autyzmu, z niepełnosprawnościami oraz innymi szczególnymi potrzebami rozwojowymi i edukacyjnymi.

W ramach konsultacji możemy przyjrzeć się m.in.:

• zachowaniom dziecka, które budzą niepokój lub są trudne dla rodziny;
• sposobom komunikowania się z dzieckiem, reagowania na jego emocje i stawiania granic;
• potrzebom wynikającym z ADHD, spektrum autyzmu, niepełnosprawności lub innych trudności w funkcjonowaniu;
• problemom pojawiającym się w przedszkolu lub szkole;
• sposobom wspierania samodzielności, rozwoju i codziennego funkcjonowania dziecka;
• możliwościom współpracy rodzica z nauczycielami i innymi specjalistami.

Konsultacja może również obejmować wspólną analizę dokumentacji dotyczącej dziecka, np. opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej lub orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Pomagamy zrozumieć zawarte w dokumentach informacje i zalecenia oraz zastanowić się, co mogą one oznaczać w praktyce dla dziecka, rodziny i jego funkcjonowania w placówce edukacyjnej.

W zależności od zgłaszanej sytuacji wystarczające może być pojedyncze spotkanie lub potrzebnych może być kilka konsultacji. Ich celem jest przede wszystkim lepsze rozpoznanie potrzeb dziecka i rodziny, uporządkowanie sytuacji oraz wypracowanie możliwych kierunków dalszego działania.

Wsparcie może dotyczyć zarówno uzależnień od substancji, jak i uzależnień behawioralnych, związanych m.in. z hazardem, pornografią, pracą, zakupami, korzystaniem z telefonu i internetu czy grami. Ze spotkań mogą skorzystać również osoby, które zauważają pierwsze niepokojące sygnały i chcą odpowiednio wcześnie zareagować.

Z jakimi trudnościami można się zgłosić?

• poczuciem utraty kontroli nad używaniem substancji lub określonym zachowaniem;
• trudnością w ograniczeniu lub zaprzestaniu danego zachowania;
• powtarzającymi się nieskutecznymi próbami zmiany;
• sięganiem po substancje lub określone aktywności jako sposób radzenia sobie ze stresem, napięciem, samotnością lub trudnymi emocjami;
• negatywnym wpływem na relacje, pracę, naukę, zdrowie lub codzienne obowiązki;
• poczuciem wstydu, winy, bezradności lub utraty wpływu na własne życie;
• obawą, że dotychczasowe nawyki stają się problematyczne;
• trudnościami w utrzymaniu wprowadzonych zmian lub obawą przed nawrotem.

Nad czym możemy pracować?

• lepszym rozumieniem mechanizmów uzależnienia;
• rozpoznawaniem sygnałów ostrzegawczych i indywidualnych czynników ryzyka;
• przyglądaniem się emocjom, potrzebom i sytuacjom uruchamiającym szkodliwe zachowania;
• rozpoznawaniem funkcji, jaką substancja lub określone zachowanie pełni w codziennym życiu;
• wzmacnianiem motywacji, poczucia sprawczości i gotowości do zmiany;
• rozwijaniem zdrowszych sposobów radzenia sobie ze stresem i emocjami;
• zmianą szkodliwych nawyków i budowaniem osobistych granic;
• rozpoznawaniem sytuacji zwiększających ryzyko nawrotu;
• odbudowywaniem obszarów życia, które ucierpiały w związku z uzależnieniem.

Profilaktyka – nie trzeba czekać, aż problem się nasili

Ze wsparcia można skorzystać również wtedy, gdy nie doszło jeszcze do rozwinięcia uzależnienia. Wspólnie możemy przyjrzeć się zmianom w nawykach, rozpoznać pierwsze sygnały ostrzegawcze oraz czynniki zwiększające ryzyko utraty kontroli.

Wczesna reakcja pozwala lepiej zrozumieć swoje zachowanie i wypracować sposoby ograniczania ryzyka, zanim zacznie ono powodować poważniejsze konsekwencje w życiu osobistym, rodzinnym czy zawodowym.

Wsparcie dla osób bliskich

Ze spotkań mogą skorzystać także partnerzy, rodzice, opiekunowie i inne osoby bliskie, które zauważają niepokojące zachowania u kogoś ze swojego otoczenia lub potrzebują wsparcia w radzeniu sobie z konsekwencjami uzależnienia bliskiej osoby.

Możemy pracować m.in. nad lepszym rozumieniem mechanizmów uzależnienia, sposobami prowadzenia rozmowy, rozpoznawaniem sygnałów nasilania się problemu, wspieraniem zmiany bez przejmowania odpowiedzialności za drugą osobę oraz stawianiem granic i dbaniem o własne potrzeby.

Jak wygląda wsparcie?

Pierwsze spotkanie służy poznaniu aktualnej sytuacji, rodzaju i nasilenia trudności oraz ich wpływu na codzienne funkcjonowanie. Przyglądamy się okolicznościom, w których pojawia się problematyczne zachowanie, oraz emocjom i potrzebom, które mogą być z nim związane.

Spotkania mają charakter psychoedukacyjny i wspierający. Pomagają zwiększyć świadomość problemu, zrozumieć własne mechanizmy oraz znaleźć możliwe do wprowadzenia sposoby zmiany. Dla osoby chcącej rozpocząć wychodzenie z uzależnienia mogą być pierwszym krokiem do odzyskiwania kontroli nad swoim życiem i określenia dalszego kierunku pomocy.

Ważne – sytuacje wymagające pilnej pomocy medycznej

Spotkania psychologiczne i psychoedukacyjne nie zastępują specjalistycznej pomocy medycznej w stanach zagrożenia zdrowia lub życia.

W przypadku podejrzenia przedawkowania lub ostrego zatrucia, utraty przytomności, zaburzeń świadomości, trudności z oddychaniem, drgawek, silnego pobudzenia lub dezorientacji, ciężkich objawów odstawiennych albo gwałtownego pogorszenia stanu fizycznego lub psychicznego należy niezwłocznie wezwać pomoc medyczną pod numerem 112 lub 999 albo zgłosić się do najbliższego Szpitalnego Oddziału Ratunkowego (SOR).

W Warszawie i okolicy specjalistycznej pomocy można szukać m.in. w Szpitalu Wolskim, Instytucie Psychiatrii i Neurologii, Szpitalu Nowowiejskim oraz Mazowieckim Szpitalu Wojewódzkim Drewnica w Ząbkach.

W przypadku uzależnienia od substancji niektóre zespoły abstynencyjne mogą wymagać nadzoru lekarskiego lub leczenia szpitalnego, dlatego nie należy podejmować samodzielnej detoksykacji w sytuacji, w której istnieje ryzyko poważnych objawów odstawiennych.

Wsparcie może dotyczyć różnych form przemocy – psychicznej, fizycznej, seksualnej, ekonomicznej, a także przemocy związanej z zaniedbaniem. Z pomocy można skorzystać zarówno w trakcie trwania trudnej sytuacji, po jej zakończeniu, jak również wtedy, gdy pojawiają się wątpliwości, czy zachowania występujące w relacji można uznać za przemoc.

Spotkania odbywają się w atmosferze szacunku, dyskrecji i bez oceniania. Ich celem nie jest wywieranie presji na podjęcie konkretnej decyzji, ale pomoc w rozpoznaniu sytuacji, dostępnych możliwości oraz wzmacnianiu gotowości do podejmowania decyzji we własnym tempie.

Z jakimi trudnościami można się zgłosić?

• doświadczaniem przemocy psychicznej, fizycznej, seksualnej, ekonomicznej lub związanej z zaniedbaniem;
• kontrolowaniem, poniżaniem, zastraszaniem, groźbami lub izolowaniem od innych osób;
• ograniczaniem dostępu do pieniędzy, pracy, edukacji lub samodzielnego podejmowania decyzji;
• naruszaniem granic i przymuszaniem do zachowań, na które nie ma zgody;
• doświadczeniem zaniedbania lub niezaspokajania podstawowych potrzeb;
• poczuciem zagrożenia, ciągłego napięcia i koniecznością kontrolowania zachowania drugiej osoby;
• trudnością w ocenie, czy zachowania występujące w relacji są przemocą;
• poczuciem winy, wstydu, bezradności lub odpowiedzialności za zachowanie osoby stosującej przemoc;
• obniżonym poczuciem własnej wartości i utratą zaufania do własnych ocen;
• trudnością w stawianiu granic i podejmowaniu decyzji dotyczących dalszej relacji;
• emocjonalnymi konsekwencjami przemocy, również wiele lat po jej zakończeniu.

Nad czym możemy pracować?

• rozpoznawaniem różnych form i mechanizmów przemocy;
• lepszym rozumieniem wpływu przemocy na emocje, zachowanie, relacje i codzienne funkcjonowanie;
• porządkowaniem aktualnej sytuacji i rozpoznawaniem własnych potrzeb;
• odbudowywaniem poczucia bezpieczeństwa i sprawczości;
• wzmacnianiem granic i prawa do ich ochrony;
• odzyskiwaniem zaufania do własnych odczuć, ocen i decyzji;
• wzmacnianiem poczucia własnej wartości;
• radzeniem sobie z lękiem, wstydem, poczuciem winy i bezradnością;
• podejmowaniem świadomych decyzji dotyczących dalszych działań;
• rozpoznawaniem dostępnych źródeł wsparcia i specjalistycznej pomocy;
• stopniowym odbudowywaniem życia i relacji po doświadczeniu przemocy.

Jak wygląda wsparcie?

Pierwsze spotkania służą poznaniu aktualnej sytuacji oraz określeniu tego, czego dana osoba w danym momencie najbardziej potrzebuje. Nie trzeba mieć pewności, jak nazwać swoje doświadczenia ani być gotowym na podjęcie natychmiastowych decyzji.

Wspólnie możemy przyjrzeć się zachowaniom występującym w relacji, mechanizmom przemocy oraz temu, w jaki sposób wpływają one na samopoczucie, poczucie własnej wartości, relacje i codzienne funkcjonowanie.

Ważnym elementem pracy jest wzmacnianie bezpieczeństwa, autonomii i sprawczości osoby doświadczającej przemocy. W zależności od sytuacji wsparcie może obejmować również uporządkowanie możliwych dalszych kroków oraz wskazanie dostępnych form pomocy psychologicznej, medycznej, prawnej, socjalnej lub interwencyjnej.

Ważne – sytuacje wymagające pilnej pomocy

Spotkanie psychologiczne nie zastępuje interwencji służb ani pomocy medycznej w sytuacji bezpośredniego zagrożenia zdrowia lub życia.

Jeżeli przemoc aktualnie się nasila, występują groźby, użycie broni lub niebezpiecznych przedmiotów, duszenie, poważne obrażenia, przemoc seksualna albo istnieje inne bezpośrednie zagrożenie dla Ciebie lub innych domowników, priorytetem jest zapewnienie bezpieczeństwa i skorzystanie z odpowiedniej pomocy interwencyjnej. W sytuacji bezpośredniego zagrożenia należy wezwać służby ratunkowe pod numerem 112.

Podstawa merytoryczna wsparcia

Praca opiera się na wiedzy zdobytej podczas Studium Przeciwdziałania Przemocy Domowej I stopnia realizowanego przez Instytut Psychologii Zdrowia „Niebieska Linia”, a także na aktualnych standardach udzielania pomocy osobom doświadczającym przemocy.

Celem spotkań jest stworzenie przestrzeni, w której można bezpiecznie nazwać swoje doświadczenia, lepiej zrozumieć sytuację i jej wpływ na własne życie oraz krok po kroku odzyskiwać poczucie bezpieczeństwa, sprawczości i prawa do decydowania o sobie.